Dawniej bylina ta miała szerokie zastosowanie w lecznictwie (pędy i korzenie), jednak kiedy odkryto, że jest również trująca, zmalało jej wykorzystanie w lecznictwie. Właśnie z uwagi na to, że zawierał związki mineralne bogate w potas i krzemionkę oraz garbniki, skrobię, był znany już w starożytnym Rzymie oraz Grecji. Używano go jako środka wymiotnego, wykrztuśnego oraz przeczyszczającego. Tam gdzie rośnie tworzy zwarte kępy i dobrze rośnie tam gdzie słońce nie dochodzi.

Nadaje się na zacienione miejsca w ogrodzie np. pod drzewami lub murami. Osiąga niewielkie rozmiary tj. ok 15 cm. Za ciekawostkę można uznać fakt, iż pomiędzy liśćmi w okresie wiosennym, na przełomie marca i kwietnia, wypuszcza brązowo purpurowe kwiaty w kształcie kielichów. Kwiaty mają niestety dość nieprzyjemny zapach i z tego też powodu są wabikiem dla muszek padlinowych. Liście ma koloru ciemnozielonego, połyskujące, które są zimozielone. Od spodu mają jednak kolor jaśniejszy i są owłosione. Kiedy się rozrośnie to tworzy dość efektowne płożące się po ziemi kobierce. Roślina ma dość intensywnie korzenny zapach.

Uprawa:

Lubi bezwzględny cień i jest dość wymagający. Dobrze rośnie na glebie wilgotnej i próchniczej.

Absolutnie nie należy wygarniać opadłych liści z drzew w okresie jesiennym, gdyż liście te stanowią dobrą osłonę przed mrozami a także przed intensywnymi promieniami słonecznymi zimą. Rozrasta się bardzo powoli jednak jest na tyle ciekawą byliną, że warto poznać jego wymagania i warto zadać sobie tyle trudu aby móc pochwalić się tym nabytkiem w ogrodzie przed innymi zapalonymi ogrodnikami lub działkowiczami.