Zefirant pochodzi z Ameryki, jest równie popularna w południowej, północnej jak i środkowej i należy do rodziny Amaryllidoceae. Pojedyncze gatunki są zimotrwałe, choć przeważnie mimo to warto wykopać cebulę i przechować w bezpieczniejszym miejscu, nie narażonym na srogie mrozy.

 

 

 

Z powodzeniem możemy stosować je jako rośliny doniczkowe, przesadzając tylko latem na zewnątrz. Każdy gatunek zefirantu kwitnie inaczej i w innym okresie. Osiągają od 10 do 25 cm wzrostu, i zabarwiają się na biel, żółć, poprzez róż aż po czerwień.

 

 

 

 

Wsadzamy cebulki do ziemi na przełomie kwietnia i maja. Wymagania rośliny są raczej standardowe, stanowisko powinno być słoneczne a gleba żyzna i przepuszczalna (najlepiej z dostateczną wilgocią). Zachowujemy rozstawę 10-15 cm i głębokość wsadzania ok 8 centymetrów. Jak już wcześniej wspominaliśmy, najbezpieczniej byłoby wykopać cebule jesienią i przechowywać w pomieszczeniu, przysypane piaskiem.

 

 

Zefiranty zdecydowanie najlepiej wyglądają na rabatach i skalniakach, poza latem możemy je trzymać na balkonach czy nawet w mieszkaniu. Ich lejkowate kwiaty przeważnie zamykają się na noc.

 

 

 

 

Wykaz gatunków:

 

Zephyranthes candida

Zephyranthes rosea

Zephyranthes citrina

Zephyranthes minuta

Zephyranthes atamasco

Zephyranthes ajax