Tygrysówka pawia pochodzi z Meksyku, ale w Europie znana jest już od bardzo dawna. Atrakcyjność rośliny wynika z dwóch aspektów, po pierwsze trójlistny, symetryczny kształt, po drugie pokrycie cętkami (stąd drapieżna nazwa).

 

 

 

Trzy zewnętrzne liście, o których była mowa są lekko odgięte ku dołowi, wewnętrzne, mniejsze są wyprostowane.

Odmian jest bardzo dużo i każda z nich ma swoje charakterystyczne ubarwienie. Ich specyfiką jest fakt że kwitną tylko jeden dzień, przed południem się rozwijają, a pod wieczór więdną. Pąki rozwijają się stopniowo, z cebulki wytwarza się jeden lub czasem kilka pędów, a z każdego z nich pojawiają się dwa do pięciu pąków.

 

 

Sam pęd rośnie na wysokość 30 do 50 cm, kwiaty natomiast osiągają średnicę 10 do 15 cm. Mieczykowate liście również są pokaźne ? dochodzą do czterdziestu centymetrów.

Tygrysówki najlepiej czują się w słońcu, na stanowisku przewiewnym. Sadzimy je w glebie przepuszczalnej i zasobnej w składniki pokarmowe, w miejscach gdzie rosły poprzednio, lub po kosaćcach cebulowych. Lubi wodę, dlatego, szczególnie w okresie intensywnego wzrostu, należy pamiętać o regularnym podlewaniu.

 

 

Sadzić je należy po 15 kwietnia, a wykopujemy przed silniejszymi mrozami, najlepiej w okolicach października, kiedy liście już zżółkną. Cebulek nie czyścimy z ziemi a odcinając zostawiamy kilka centymetrów między cebulką a liśćmi. Przechowujemy je w torfie, zapewniając temperaturę w okolicach 5oC (ale nie większą, ciepło pobudza bowiem cebule do wzrostu, co może spowodować gnicie).

 

 

Tygrysówka doskonale nadaje się na rabaty, najlepiej wygląda na tle roślin zielonych, trawnik więc też będzie dobrym miejscem. Możemy hodować je w pojemnikach. W grupie potrafią kwitnąć od przełomu lipca/sierpnia aż do września.