Na pierwszy rzut oka można stwierdzić, że inkarwilla jest jedną z bardziej oryginalnych roślin występujących w naszym ogrodzie. Zdarza się, że stosujemy zamienną nazwę 'Gloksynia gruntowa'

 

 

jest bowiem bardzo do gloksynii podobna, jednak inaczej się ja uprawia. Zakwita w samym środku lata. Świetnie nadaje się do obsadzania rabat bylinowych i ogrodów skalnych.

 

 

Liście inkarwilli przypominają liście paproci, rosną blisko ziemi i tworzą kępę. Latem wyrasta z niej sztywny wysoki pęd, osiąga wysokość w okolicach pół metra. Z pędu wyrastają kielichowate kwiaty, sporych rozmiarów, a ich żółty środek staje się świetnym wabikiem na motyle. Kwiaty najczęściej są kolory różowoczerwonego, zdarzają się jednak białe i fioletowe.

 

 

Roślina ta upodobała sobie miejsca słoneczne lub półcieniste, i przepuszczalną, żyzną glebę. Dobrze byłoby gdyby ziemia była zasobna w wapń i trochę wilgotna. Sadzimy w rozstawie 30 centymetrów.

 

 

W drugiej połowie lata, cała część nadziemna rośliny zanika. Bez problemu możemy zostawić ją na zimę w ziemi, pamiętając o zabezpieczeniu w formie warstwy igliwia lub suchych liści. Jeśli natomiast mieszkamy w regionie gdzie występują duże mrozy, lepiej dla rośliny będzie przechować ją w pomieszczeniu. W tym okresie (jesienno-zimowym) inkarwilla nie lubi nadmiaru wody.